سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
تاریخ : پنج شنبه 93/1/21 | 9:26 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)


                                            


صدای پای آب                                                                                 صدای پای نان


اهل کاشانم.
روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم، خورده هوشی، سر سوزن ذوقی.
مادری دارم، بهتر از برگ درخت.
دوستانی ، بهتر از آب روان.
و خدایی که در این نزدیکی است:
لای این شب بو‌ها ، پای آن کاج بلند.
روی آگاهی آب، روی قانون گیاه.

من مسلمانم.
قبله‌ام یک گل سرخ.
جانمازم چشمه، مُهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره‌ها می‌گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه.
جریان دارد طیف.

سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می‌خوانم.
که اذانش را باد، گفته باشد سر گلدسته سرو.
من نمازم را،

پی «تکبیرة الاحرام» علف می‌خوانم،
پی «قد قامت» موج.

کعبه‌ام بر لب آب،
کعبه‌ام زیر اقاقی‌هاست.
کعبه‌ام مثل نسیم،

می‌رود باغ به باغ، می‌رود شهر به شهر.
«حجرالاسود» من روشنی باغچه است.

اهل کاشانم.
پیشه‌ام نقاشی است:
گاه ‌گاهی قفسی می‌سازم با رنگ، می‌فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی‌تان تازه شود.
چه خیالی ، چه خیالی ، ... می‌دانم
پرده‌ام بی جان است.
خوب می‌دانم، حوض نقاشی من بی ماهی است.

اهل ایرانم.
روزگارم بد نیست.
بدهی ها دارم، و طلبکارانی، و دریغ از پولی.
مدرکی دارم، بغل کوزه  آب.
دوستانی، مایه ی رنج و  عذاب.
و خدایی که فراموش  شده:
بین ثروتمندان، توی آن برج بلند.
روی کشتی بر آب، توی قانون دلار.

من  بدهکارم.
قبله ام یک چک  ناب.
جانمازم سکه، مهرم پول.
بانک، سجاده من.
من از آن وام به صد زاری و خواهش گیرم.
که درآن جریان دارد آه.
جریان دارد اشک .

استخوان، پشت لباسم پیداست:
همه اعضای وجودم متزلزل شده است.
من غذایم را وقتی می خوارم(!)
که همه پولش را باد، برده باشد سر آن جیب لباس.
من غذایم را،

با کمی نان و کمی خون دلم می خوارم(!)
فوق آن نان و پنیر .

کعبه ام جوجه کباب،
کعبه ام توی خیالات است.
کعبه ام هی الکی،

می شود موی دماغ، میکند دل را داغ.
قبض برق و آبم روی آن تاقچه است .

اهل ایرانم.
پیشه ام بیکاری ست:
گاه گاهی شعر چرندی دارم، می فروشم به شما
تا به پولی که از آن می گیرم
نفس معده ی من تازه شود.
چه خیالی، چه خیالی، ... می دانم
سفره ام بی نان است.
خوب می دانم، کاغذ دفتر شعرم کاهی ست.

نوشته شده از مرتضی خدادای




تاریخ : شنبه 91/11/7 | 8:58 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

خانه دوست کجاست ؟؟؟

نرسیده به درخت کوچه باغیست

که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبیست.

                                                      (سهراب سپهری)

 

دوست دارم خانه ای داشته باشم پر از دوست

و بر درش برگ گلی میکوبم

و با قلم سبز بهار روی آن بنویسم

خانه دوست اینجاست

تا بار دیگر ”سهراب” نپرسد خانه دوست کجاست؟؟




تاریخ : چهارشنبه 91/10/20 | 9:34 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

شوق پر کشیدن است در سرم قبول کن

دلشکسته ام اگر نمی پرم قبول کن

این که دور دور باشم از تو و نبینمت

جا نمی شود به حجم باورم،قبول کن

گاه،پر زدن در آسمان شعرهایت را

از من، از منی که یک کبوترم قبول کن

گفته ای که عشق ما جداست،شعرمان جدا

بی تو من نه عاشقم،نه شاعرم،قبول کن

آب... وقتی اینقدر گذشت از سرم

من نمیتوانم از تو بگذرم قبول کن

                                                (ِ مهدی فرجی)




تاریخ : چهارشنبه 91/8/24 | 10:49 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

به نام نقش بندِ آشنایی

چراغ افروزِ شهرِ دلربایی

خداوندا به نای بی نوایی

به روزِ وصل و ایّامِ جدایی

خداوندا به نازِ نازداران

به چشمِ آتش افروزِ خُماران

 

به سوزِ سینه ی عذرا و وامق

به مجنون و به لیلی، آن دو عاشق

به کوهِ بیستون و طاقِ بستان

به شیرین و به فرهاد و به مستان

به رستم، پهلوانِ باستانی

به کاوه، وان درفشِ کاویانی

به تیرِ آرش و خونِ سیاووش

که در رگ های میهن می زند جوش

به جم، چشم و چراغ شهریاران

کزو بنیاد شد جشنِ بهاران

به افریدون، به کیخسرو، به بهمن

به آیینِ مغانِ پاک دامن

به کوروش شهریارِ مهربانی

به کی کاووس و دیهیمِ کیانی

به بابک شیرمردِ خاکِ ایران

به شاپور و به گُردان و دلیران

به زرتشت و به آیینِ اهورا

به یسنا و به گاسان و اوستا

به کاشان و سیلک و هگمتانه

به آوای نی و چنگ و چغانه

به سازِ بوالحسن خان و نوایش

به آوازِ بنان و گوشه هایش

به هر شاعر که خلاق المعانی ست

به دستش رازهای آسمانی ست

به فردوسی، به کاخِ نظمِ آن پاک

که شعرش می زند پهلو به افلاک

به سعدی، شاعرِ بی مثل و مانند

که در مُلکِ سخن، باشد خداوند

به خاقانی، به قاآنی، به خواجو

به ناصرخسرو، آن مردِ خداجو

به رازِ خمسه ی نابِ نظامی

به گلخندِ بهارستانِ جامی

به جامِ  حافظ و عرفانِ عطار

به شورِ مولوی، آن مستِ هشیار

به سوزِ محتشم، حسّانِ سامی

به بابا افضل و فیضِ گرامی

به شوقِ شهریار و ذوقِ پروین

به آثارِ بهارِ نیک آیین

به شعرِ «صائمِ کاشان» و سهراب

به هر شاعر که باشد شعرِ او ناب

 

 




تاریخ : دوشنبه 91/8/8 | 8:31 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

 

چه گویمت؟ که تو خود با خبر ز حال منی

چو جان، ‌نهان شده در جسم پر ملال منی

چنین که می‌گذری تلخ بر من، از سر قهر

گمان برم که غم‌انگیز ماه وسال منی

خموش و گوشه نشینم، مگر نگاه توام

لطیف و دور گریزی، مگر خیال منی

ز چند و چون شب دوریت چه می‌پرسم

سیاه‌چشمی و خود پاسخ سؤال منی

چو آرزو به دلم خفته‌ای همیشه و حیف

که آرزوی فریبنده‌ی محال منی

هوای سرکشی‌ای طبع من، ‌مکن! که دگر

اسیر عشقی و مرغ شکسته‌بال منی

ازین غمی که چنین سینه‌سوز سیمین است

چه گویمت؟ که تو خود باخبر ز حال منی

(سیمین بهبهانی)




تاریخ : چهارشنبه 91/8/3 | 10:49 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

ابر می بارد و من میشوم از یار جدا

چون کنم دل بچنین روز ز دلدار جدا

ابر باران و منو یار ستاده به وداع

من جدا گریه کنان ابر جدا یار جدا

 

 

                                       امیرخسرو دهلوی




تاریخ : سه شنبه 91/5/17 | 9:37 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

شاعر نشدم در این ظلمت جاوید

تا شعر مرا دختر همسایه بخواند

شاعر نشدم تا دل استاد اگر خواست

احسنت مرا گوید و استاد بخواند

شاعر نشدم تا به لبم بوسه بکارند

بر آج تنم عاج تن تشنه بسایند

اشعار مرا با دف و تنبور بخوانند

یا نام مرا مونس لب ها بنمایند.

                                          (نصرت رحمانی)




تاریخ : دوشنبه 91/2/25 | 10:50 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

دو بیت شعر از دوستم داریوش منصوری تقدیم میکنم به شهر زیبایم خرم آباد که خٌٌرم هست ولی آباد نیست.  

مسعود اوینی از من آزاد تر است

مصر و یمن از دیار من مادتر است

شهری هستم به نام خرم آباد

ایوان مدائن از من آبادتر است.




تاریخ : دوشنبه 91/2/25 | 10:41 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

عهد با زلف تو بستیم خدا میداند

سر مویی نشکستیم خدا میداند

با خیال تو نشستیم به هر حال که بود

نزد غیری ننشستیم خدا میداند.

 




تاریخ : شنبه 91/2/23 | 8:19 عصر | نویسنده : ناصر صفری (بیرانوند)

خداحافظ عزیز من را حلالم کن که زمین گیرم

 نمیدانم چه تاریخی ولی یک روز میمیرم

 نمی خواهم دلت تنگ غروب خسته ام باشد

اگر حتی جوان مردم بگو پیش خودت پیرم

 حلالم کن اگر روزی شبی یکوقت ناغافل

 تو را رنجانده ام از خود نگو اینگونه دلگیرم

چه شبهایی که عشق تو نمک پاشیده بر زخمم

من از غریبی ها ، از عشق از زندگی سیرم

 اگر مردم شدم یک روح سرگردان و آواره

غروب هرشب جمعه سراغی از تو میگیرم

شدم مجنون نمیدانم تو هم لیلی من هستی؟

 سکوتی تلخ .... میدانم جوابم را نمیگیرم

یقین دارم وفاداری ولی بازم کمی ترسم

 از اینکه ناگهان روزی بگویی از تو هم سیرم

 خداحافظ نگاهم کن همین یک لحظه آخر

نمی دانم چه تاریخی ولی من بی تو میمیرم...

  

                                                                                                           منبع : (وبلاگ محمد رضا)




  • بالشت
  • ایرانی فون
  • راه بلاگ
  • اشکان دی ال